Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Το μακρινό ιστολόγιο

(Τον Μάρτιο του 2016 που μετέφραζα το ποίημα του John και ανταλάσσαμε δυο λέξεις στο μέσσεντζερ, μού ήταν αδιανόητο πως μετά από 9 μήνες θα έφευγε από τη ζωή. Είτε πως θα γινόταν κάποτε και δικός μου ετούτος ο ευλογημένος βορράς.)




του John Mackie
Δοξασμένοι νάναι τούτοι οι ακούραστοι
Μαυροφορεμένοι Ουαχάμπι
Καθώς ξεριζώνουν τα είδωλα
Και ισοπεδώνουν μοναστήρια
Που έστεκαν για πάνω
από χίλια χρόνια
Και το ιερό του Βάαλ-Διός
το Ναό του Βήλου
Τους ταφικούς πύργους της Παλμύρας
Όλα ξανάγιναν άμμος
Και αυτός ο ταραγμένος άνθρωπος
Ο αποστάτης ποιητής
Έχοντας αμαρτήσει διπλά
Ρίχτηκε στα γόνατα
Μέσα στη σκόνη
Με το παιδί του μαζί
Πριν το δρεπάνι του Θεού
Παγώσει την ανήσυχή τους σκέψη
Αποκεφαλισμένοι,
Απαλλαγμένοι
Από το μπέρδεμα
Της συμβιωτικής συνύπαρξης
Με τον
Οίκο του Σαούντ
Έχουν ανθίσει οι βολβοί της Άνοιξης
Κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου
Λευκόια, κρόκοι και ασφοδέλια
Κι εδώ εμπρός στη Βόρειο θάλασσα το ίδιο
Στα λιθάρια και τη σκόνη
Της Ντέιρ αλ-Ζορ
Το αίμα σκοτεινιάζει την άμμο
Στο τελευταίο του ποίημα μιλά
Ανταλλάσσοντας
Τη γαλήνη με την ήττα.