Η μαμά μου είναι πεισματάρα.
Διαφορετικά την είχα βάψει. Εννέα μήνες είναι πολύς χρόνος για τις περισσότερες γυναίκες στα δεκαεννιά τους. Το πείσμα της μητέρας μου, το κληρονόμησα κι εγώ. Ή νόμισα, γιατί στο τέλος, πάντα την αγαπάω.
Η μαμά μου θέλει να κάνει το καλό όπως το καταλαβαίνει εκείνη.
Κι ευτυχώς, μου λέει που σα μικρός δεν το καταλαβαίνω,
ποιο στ΄αλήθεια είναι το καλό, και ποιο αυτό που μου
μαθαίνει εκείνη.
Η μαμά μου, όταν θέλει να κάνει το καλό, κι ας
διαφωνούμε, το επιβάλλει.
Κι εδώ που τα λέμε, έτσι λέει και η ίδια πως κάνει.
Όταν κάποιος την προξενεί κάποιο κακό, εκείνη αντιδρά με
ψυχραιμία και χιούμορ.
Δε θα πιστεύετε πόσο γέλιο ρίξαμε με τη μαμά όταν ήμουνα μικρός. Την έπιαναν τα κλάματα από τα πολλά τα γέλια. (αχαχα, α ρε μανούλα)
Μου αρέσει έτσι που είναι η μαμά μου.
Η αλήθεια είναι, πως από τότε που με γέννησε, η μητέρα μου ανέπτυξε ένα άλυτο οιδιπόδειο με τον εαυτό της.
Κύθηρα, 2009
Περισσότερο πεθύμησα τη συντροφιά σου
Τ’ απίστευτα παραμύθια με το λύκο
Τον πορτοκαλί, το μπλε, το γκρίζο.
Τη σκιά σου τα βράδια
Στον τοίχο του κρεβατιού σου,
Τα βαρυμένα σου βλέφαρα
Όταν αρνιόνταν να κλείσουν,
Και τελικά την παραίτηση
Με το -από άλλους άφταστο
Δικό σου: "τα-λι-νί-τα"
Ίσως να κόντεψε η ώρα
Για υποσχέσεις ιερές
Λόγια μεγάλα και αληθινά:
Ό,τι κι αν σού ‘τυχα, συγγνώμη
Για σένα θα 'μαι πάντα η μαμά.
8/2002
Με έχει φέρει κάποτε και σε πραγματικά δύσκολη θέση:
όταν τριών χρονών με ρώτησε τι σημαίνει θάνατος
και στο καπάκι αν υπάρχει ο θεός.
Αργότερα, στα ίσια: μαμά, τι ψήφισες στις εκλογές;
Αλλά τ' αποκορύφωμα ήταν το μεσημέρι, μ' ένα βιβλίο ποίησης στο παιδικό του χέρι: για τι μιλάει αυτό;
2/2010
